Pomiń polecenia Wstążki
Przeskocz do głównej zawartości
Nawiguj w górę
Logowanie
Jesteś tu: Portal SGH > Polski > Aktualność

Elitarne seminarium emerytalne zorganizowane przez PPG-SGH

2014-10-17 ppg kategoria: konferencja warsztat spotkanie 

W dniach 25-26 września 2014 r. na naszej Uczelni odbyło się międzynarodowe seminarium „Pensions for the 21st century” organizowane przez Polską Grupę Emerytalną SGH (PPG-SGH) przy organizacyjnym wsparciu Instytutu Badań Strukturalnych i finansowej pomocy ze strony Konfederacji „Lewiatan”.

Wydarzenie to miało eksperymentalny charakter. Zamiast standardowego programu, prezentacji, zaproszonych specjalnych gości, pokonferencyjnej publikacji, etc. zaryzykowano „gołą” dyskusję na temat fundamentalnych problemów ekonomii emerytalnej. Żadnych założeń, żadnych intelektualnych ograniczeń, po prostu spór o to, na ile wiedza i doświadczenia wyniesione z XX w. mogą być stosowane w tak odmiennej od dwudziestowiecznej sytuacji wieku XXI. Dyskusja dotyczyła nawet najbardziej wydawałoby się oczywistych pojęć, definicji, klasyfikacji. Taka inicjatywa była potrzebna ponieważ w dyskursie na tematy emerytalne ich uczestnicy – dotyczy to nie tylko publicystów, ale także ekonomistów – formułują sądy w taki sposób, jak gdyby kwestie te były oczywiste i nie wymagały głębszego zastanowienia. Taka dyskusja okazała się możliwa dzięki temu, że w seminarium PPG wzięły udział osoby o wybitnym dorobku naukowym, stroniące od ideologizowania problematyki, szanujące różnorodność poglądów, mające zdolność wyjścia poza wygodny schemat myślowy.

O elitarnym charakterze tego wydarzenia świadczyło grono uczestników, które tworzyły osoby o światowym dorobku naukowym w zakresie szeroko rozumianych emerytur. Wśród uczestników znaleźli się bowiem m.in.: Nicholas Barr, Axel Börsch-Supan, Agnieszka Chłoń-Domińczak, Elsa Fornero, Vincenzo Galasso, Marek Góra, Robert Holzmann, Irena E. Kotowska, Berndt Marin, John Martin, Heikki Oksanen, Wojciech Otto, Robert Palacios, Edward Palmer, Ryszard Rapacki, Michał Rutkowski, Istvan Szekely, Salvador Valdes-Prieto. Bez wątpienia każda z tych osób samodzielnie mogłaby sama stanowić „naukową atrakcję” na dobrej międzynarodowej konferencji. Warto dodać, że w trakcie seminarium wszyscy odrzuciliśmy instytucjonalne afiliacje, tytuły, etc. – ważna pozostała jedynie merytoryczna dyskusja.

Dyskusja ta została ustrukturyzowana według zestawu fundamentalnych problemów-pytań, podzielonych na cztery grupy. Zamiast prezentacji poświęcone nim sesje rozpoczynały się od trzech krótkich wystąpień porządkujących zagadnienia i wprowadzających do wielogodzinnej dyskusji na tematy w ramach każdej z grup. Obszary tematyczne dotyczyły takich kwestii jak:

  • na czym polega istota systemu emerytalnego i co na jej temat rzeczywiście wiemy,
  • na ile stosowane typologie (choćby system repartycyjny vs system kapitałowy) pomagają w jego zrozumieniu, a na ile wprowadzają nas samych w błąd,
  • jak połączyć ze sobą w cyklu życia okres aktywności i okres starości, by uzyskać pozytywne efekty w obu okresach,
  • jak radzić sobie z faktem, że zagadnienia ekonomii emerytalnej są skrajnie nieintuicyjne (gubią się w nich nawet ekonomiści), a jednocześnie są one przedmiotem szerokiej popularnej dyskusji i rzadko opartych na wiedzy decyzji politycznych.

Przed seminarium nie było pewne, czy eksperyment się uda. Takie obawy miało wiele spośród zaproszonych osób. Nie było bowiem wcześniej takiego seminarium. Grupa ludzi dysponujących rozległą wiedzą zamknęła się na wiele godzin, aby ­ odrzucając wszelkie ograniczenia ­ tę wiedzę podważać, nicować, szukać nowych naukowych inspiracji. Ważne na koniec, że spotkanie nie miało żadnego utylitarnego celu typu publikacja pokonferencyjna za x punktów, o której ostatnia wzmianka pojawi się w sprawozdaniu. Po seminarium dla uczestników stało się jasne, że eksperyment się powiódł.
W czasach licznie organizowanych konferencji „na punkty” (wynik administracyjnego podejścia do nauki) seminarium było powiewem świeżości dzięki wprowadzeniu zupełnie nowej formuły spotkania naukowego oraz wymiany doświadczeń. Ograniczenie grona uczestników pozwoliło osiągnąć efekt bezpośredniej i niezwykle interesującej dyskusji, która na pewno zainspirowała uczestników do dalszych poszukiwań badawczych. Poziom podjętej wymiany poglądów i reakcje uczestników spotkania potwierdziły, że warto organizować seminaria naukowe w takiej formule.















































Archiwum