Ignacy Baranowski

Ignacy Baranowski

Ignacy Tadeusz Baranowski urodził się 4 lutego 1879 roku w Lublinie. Był synem Teofilii z Kudelskich i Wojciecha - prawnika. Szybko utraciwszy oboje rodziców, wychowywany był przez stryja Ignacego - lekarza, profesora terapii i diagnostyki lekarskiej Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Początkowo uczył się w domu rodzinnym, a następnie w gimnazjach w Warszawie (skąd został usunięty przez władze carskie), Rydze i Petersburgu. W latach 1898 - 1903 studiował nauki historyczne w Moskwie, gdzie przygotował pracę pt. "Sejmy polskie i litewskie przed unią lubelską". W 1906 uzyskał tytuł doktora filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1907 - 1908 studiował historię gospodarczą na uniwersytecie w Lipsku. Po powrocie do kraju podjął pracę w warszawskim Archiwum Skarbowym. Tu po raz pierwszy zetknął się z dokumentami dotyczącymi dziejów gospodarczych Polski. Od 1909 roku pracował w Bibliotece Ordynacji Krasińskich w Warszawie, początkowo jako pomocnik bibliotekarza, by w 1911 objąć funkcję jej dyrektora, którą sprawował aż do swojej śmierci. W latach 1912 - 1916 udzielał się również w Towarzystwie Kursów Naukowych, gdzie wykładał historię gospodarczą średniowiecza, a w kolejnych dwóch latach kontynuował tę pracę jako docent w Katedrze Historii Polski Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tam również habilitował się w 1916 roku.

Ignacy Baranowski zajmował się także pracą społeczną. Był członkiem - założycielem Towarzystwa Miłośników Historii (1906), od 1909 członkiem rzeczywistym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, a w latach 1909 - 1911 sekretarzem Komisji Historycznej TNW. Od 1911 roku był redaktorem wydawanej przez tę Komisję serii monografii popularnonaukowych z dziejów Warszawy pt. "Biblioteka historyczna im. T. Korzona". W 1917 został przewodniczącym Związku Bibliotekarzy Polskich. W życiu dojrzałym Baranowski nie angażował się politycznie, jedynie w czasie I wojny światowej związany był z warszawskimi aktywistami. Był członkiem redakcji "Myśli Polskiej", swoje prace zamieszczał również w "Przeglądzie Historycznym". Publikował źródła i opracowania z zakresu historii gospodarczej, szczególnie dużo uwagi poświęcając dziejom polskiej wsi oraz problemom gospodarczo - społecznym ziem litewsko-ruskich i polskich. Ignacy Baranowski zmarł w Warszawie 26 listopada 1917 roku.

Bibliografia:

• Biogramy uczonych polskich, cz. I, Nauki społeczne, z. I, Wrocław 1983, s.72 - 74.
• Andrzej śródka, Uczeni polscy XIX i XX stulecia, tom I, Warszawa 1994, s.75 - 76.
• Kazimierz Tymieniecki, Baranowski Ignacy Tadeusz, Polski Słownik Biograficzny, tom II, s.279 - 280.

Ważniejsze publikacje:

• Komisye porządkowe w latach 1765-1788, Kraków 1907.
• Wieś polska w okresie między Unią Lubelską a Konstytucją 3 maja, Warszawa 1908.
• Podlasie w przededniu Unii Lubelskiej, Warszawa 1909.
• Sądy referendarskie, Warszawa 1909.
• Materiały do dziejów wsi polskiej XVI-XVIII w., Warszawa 1909.
• Inwentarze pałacu Krasińskich, później Rzeczypospolitej, Warszawa 1910. Księgi referendarskie 1582 - 1602, tom I, Warszawa 1910.
• Prusy Królewskie, część I, Warszawa 1911.
• Biblioteka Załuskich w Warszawie, Warszawa 1912.
• Spis rycerstwa wizkiego i wąsoskiego, które uczestniczyło w wyprawie wołoskiej 1794 r., Warszawa 1913.
• Wieś i folwark. Studia z dziejów agrarnych Polski, Warszawa 1914.
• Z dziejów rodów patrycjuszowskich miasta Starej Warszawy, Warszawa 1915.
• Biblioteka Ordynacji Krasińskich w Warszawie, Warszawa 1917.
• Warszawa za Stanisława Augusta, Warszawa 1917.
• Przemysł Polski w XVI wieku, Warszawa 1919.